Het beeld dat maar een keer per jaar te zien is- de tunnel in het centrum van Belgrado, die gewoolijk propvol met auto’s, bussen, scooters en andere vervoermiddelen is, was enkele dagen geleden, tijdens grote Marathon in Belgrado- helemaal leeg. Het volmaakte beeld- lege straat, geen gewone geluid van het verkeer, mijn fiets en mijn beste vriendin+ bijna23km/uur (dat is nogal snel voor een fiets ;)) en schreeuwen, het luidste dat wij konden. Na een unieke ervaring net als deze, besef je hoe mooi het leven is. En dat de volmaakste omstandigheden niets betekenen als er niemand is, met wie je deze uitstekende momenten kandelen. Hoewel wij door het leven meestal naar grote dingen en gebeurtenissen streven, zijn eigenlijk de kleine momenten en ongewone gebeurtenissen die, die tellen en ons het sterkste gevoel van levend zijn brengen. Dat is zo tenminste in mijn geval. Soms ergert mij het feit dat alles moois kort duurt. Het is echter daar alle schoonheid in. Daarom probeer ik“de korte momenten van echte geluk en inspanning” te waarderen en er zo veel mogelijk van te genieten. Het is niet belangrijk of ik met mijn vrienden door de regen fiets, in een grote steengroeve zing, boven de zee vlieg (eigenlijk parasail), voor de honderde keer dezelfe vijf tonen op de gitaar speel, “schocola” koekjes eet, Italian mob Inglish en vreemd Deutsch spreek of soms niet zo mooie dingen ervaar (geen plaats daarvoor nu, maar die zijn evenveel vaak en belangrijk) zolang deze korte momenten mij de sterkte geven door het leven van alledaagse, langdurende, vermoeiende en verantwoordelijke taken verder te gaan.
...In de chaotische wereld die ons dagelijks bombardeert met verschillende raden, regels, normen, wat mag en niet mag kunnen wij onze innerlijke stem niet horen en onze echte behoeftes niet bevredigen. Ons bewustzijn is vervuild met de producten van de buitenwereld en manier van het leven. Zoekend naar dingen, die ons leven mogelijk maken (geld, baan, “de volmaakte persoon”, “de allermachte waarheid”), hebben wij in al die snelheid geen tijd meer om na te denken, om de beseffen wat er gebeurt. Zelfs als wij iets groters bereiken, maakt het niet uit omdat ons bewustzijn al lang afwezig is, en wij kunnen de succes niet helemaal doorleven. Onze daden worden oppervlakkig en ons gedrag wordt in een patron gezet. Deze patron dwingt ons in maar een richting te kijken en al die persoonlijke, individuele en verschillende manieren te vergeten. En wanneer de ouderdom komt, komt de bewustzijn terug als de ergste straf om te herinneren wat wij tijdens het leven verzuimden- om te leven. Is het zo’n einde echt niet te voorkomen? Probeer er iets aan te doen…!
"Het leven wordt meer door het bewustzijn gevormd dan door de omstandigheden. Er is geen waarheid, alleen maar feiten, maar zelfs die zijn voor iedereen anders te interpreteren. "
Toen we kinderen waren, konden we de wereld veranderen. Toen we jongeren werden, beseften we dat het niet zo makkelijk ging. Ik vrees dat wanneer we volwassenen worden, zullen wij dit idee over het veranderen van de wereld (ik denk de persoonlijke ook) helemaal vergeten. En dat alles wat verblijft gewoon neerleggen met de buitenwereld zal zijn. Moet het echt zo? We lezen, horen, zien altijd hoe mensen, wanneer zij in hun late jaren komen, zich omkeren en hun eigen leven bekijken. Wat zien ze dan? Meestal niets. Hoewel ze zo hard gewerkt hadden, beseffen zij dat hun leven geen zin had. En we lachen daarover. Omdat wij weten dat de loop van ons leven iets anders zal gaan, dat wij grote dingen kunnen doen omdat wij onze lot in onze handen vasthouden. Is het echter echt zo? Zijn we bewust van alles dat wij doen en wat ons gebeurt? Waarom maken we dezelfde fouten? Waarom gebruiken wij geen gelegenheden en kansen die wij krijgen? Waarom zijn wij vergeten hoe te strijden? Waarom nemen wij het altijd te gemakkelijk?
... Helaas had ik een of twee “verloren reizen” nodig om te kunnen beseffen dat ik iets meer wil. Waar zijn die prettige onzekerheid en uitdagingen die elke reis meebringt? Die echte redenen zouden moeten zijn in elke mens die een ware reizer is. Die bewegen en dwingen tot ontdekken en niet tot het gewone dwalen. En dat is wat een echte reis zou moeten zijn- een ontdekking. Een onderneming die prestatie kan bringen alleen door goed plannen, risico’s nemen, gesprekken met nieuwe mensen, eindelose vragen, eindelose antwoorden, geleerde feiten en gewoonten, waarderen van verschillen, proeven, proberen, gebruiken van omstandigheden…. Een onderneming waarin de uiterlijk van de stad/dorp/berg/eiland of waarnaartoe dan ook je reist alleen maar de achergrond kan bieden voor jouwe eindelose fantasie en mogelijkheden.
Wanneer ik thuis van een reis kom en besef dat ik alles of bijna alles daarvan heb gedaan of geprobeerd en dat ik nieuwe mensen heb geleerd, in wiens steden ik altijd verwelkomen ben, dan is de reis gelukt. En het is het kruisje op mijn grote muurwereldkaart waard. Howel ik weet dat ik mijn kinderlijke droom nooit kan waarmaken, ben ik gelukkig wanneer ik al die toenemende kruisjes bekijk, al die schitterende herinneringen sterk omarm en aan de toekomende plannen en verrassingen denk. J
Toen ik in basisschool zat, had ik een vreemd gewoonte mijn atlas te lezen. Ja, echt te lezen. Onze aarkundelerares toonde ons hoe atlas met al zijn symbolen, kleuren en letters gelezen kan worden wie een gewoon boek. Met al die persoonlijke interpretaties als gevolg darvan. En zo bleef ik urenlang naast mijn atlas zitten, lezen en denken aan al die uitstekende, verre plaatsen, al die kleine mensen die naast blauwe lijnen of op de groene opervlakten wonen of toch beneden de bruine krommen. En ik dacht hoe zij verschillend van mij moeten zijn en hoe hun leven ongelovelijk onspannend en verschillend van mijn is. Toen beloofde ik mezelf al die plaatsen te zien en al die mensen leren te kenen. De wereld rondreisen werd de grootste wens en het hoofde doel van mijn leven.
Een paar jaar later besefte ik dat het niet zo makkelijk zal gaan. Hoewel ik te reisen begon, begon ik ook langzamertijd mijn grote plan te vergeten. Vandaag de dag waarderen mensen het reisen niet genoeg. Meeste jongeren denken dat ze alleen maar geld nodig hebben om te kunnen reisen. Talrijke Servische jonge mensen hebben “de vrees van het onbekende” en wanneer ze reisen, blijven ze meestal bij de mensen van dezelfde nationaliteit, waar ze hun zekerheid kunnen hebben. Ze maken vaak geen plan van hun reis en alles wordt een gewoon slenteren door een nieuwe stad, eten in fastfood restaurants, uitgaan in bekende clubs ‘s nachts en shopping ‘s middags.Is dat echt, in de toekomst de herinnering waard? Of wordt het eigenlijk niets meer dan een “verloren reis”?
Werk heeft de mens geschept. Het is een drift van elke mens, een behoefte en steeds meer een gewoonte. Werk, niet alleen het lichamelijke maar ook het geestelijke, is een van de belangrijkste doelen in het leven van mensen. Eeuwenlang heft de mensheid gewerkt om het betere leven te kunnen hebben. Het is menselijke behoefte vooruit te gaan die door het werken mogelijk is. Mensen hebben hun steden en staten opgericht, vervoermiddelen gemaakt om elk deel van de wereld te kunen bereiken, mashines, robots en computers uitgevonden om het leven makkelijker en efficienter te maken, ze gebruiken het beste van de natuur die zo sterk aan hen ondergeschikt is. De wetenschap heeft zich in der loop van de tijd steeds sneller ontwikkeld dat de mensen zelfs de ruimten buiten de aarde konden ontdekken. Menselijke lichaam en hersenen werkten steeds meer en harder en de resultaten van het werk maakten bijna alles bereikbaar.
Nu leven mensen in de tijd wanneer alles met een druk op de knoop bereikbaar is. De wereld verandert ongelovelijk snel en biedt ontelbare mogelijkheden. Al die uitvindingen helpen moderne mensen met het vervullen van hun talrijke verplichtingen, die anders niet mogelijk zijn wegens het gebrek aan tijd. Maar het is ook tijd gekomen, wanneer onze prestaties zoveel voor ons gedaan hebben en nog steeds doen dat wij steeds minder of soms helemaal niet moeten werken. Brengt al dat werk en succes van vorige generaties meer goed of kwaad naar moderne mensen? Mensen hebben geen behoefte en steeds meer geen zin meer te werken en hun lichaam en geest te ontwikkelen. Ze zijn langzamertijd aan het verliezen van hun innerlijke, eerlijke en belangrijke doel. Inspanning is aan het verdwijnen…Werk is aan het verdwijnen …Gedachte is aan het verdwijnen…
Mens is aan het verdwijnen...
"Doen is het middelpunt van mijn leven. In tegenstelling tot "hebben" verveelt "doen" je nooit! Pas in het doen weet ik wat goed en fout is. Je bent wat je doet."
Enkele dagen geleden bekeek ik een tv-zending over de manieren van de organisatie van ons leven. Naast al die “wij leven in een wereld die ongelovelijk snel aan het veranderen is, wij hebben steeds meer verplichtingen en steeds minder tijd hen te vervullen en wij moeten leren onze alledaagsheid goed te organiseren”, en allerleie beschrijvingen van dat verschijnsel, heb ik ook een interessante oorzaak van dit probleem gehoord. Een gast psycholoog probeerde een verklaring te geven door alle verplichtingen in vier groepen te verdelen- belangrijjke en onbelangrijke, dringende en niet zo dringende. Het vaakst probleem bij het meeste mensen is dat ze eerst de niet zo belangrijke maar dringende verplichtingen vervullen en laten die belangijke wachten want ze denken dat er voor hen meer tijd in de toekomst komt. Op die manier, tijdens een langere periode, wordt het aantal van onoploste belangrijke problemen groter en mensen worden ontevreden met hun eigen leven.
Het lijkt alsof de deadlines op de faculteit, op werk of ook in het gewone leven ons leven zo vast bepalen dat wij aan de belangrijke dingen helemaal vergeten. We zijn vervangen in een cirkel van het doen van wij moeten en dat is vaak niet wat wij willen. Wegens het gebrek aan tijd, worden onze wensen en behoeften verwaarloosd. Het oplossen van urgente zaken brengt alleen maar ogenblikkelijke tevredenheid en later in het leven brengt de slechte organisatie en het verwaarlozen van het echte problemen ons ontevredenheid en gevoel van geen persoonlijke waarde omdat wij tijdens het leven eigenlijk niets belangrijks bereikten.
