Het beeld dat maar een keer per jaar te zien is- de tunnel in het centrum van Belgrado, die gewoolijk propvol met auto’s, bussen, scooters en andere vervoermiddelen is, was enkele dagen geleden, tijdens grote Marathon in Belgrado- helemaal leeg. Het volmaakte beeld- lege straat, geen gewone geluid van het verkeer, mijn fiets en mijn beste vriendin+ bijna23km/uur (dat is nogal snel voor een fiets ;)) en schreeuwen, het luidste dat wij konden. Na een unieke ervaring net als deze, besef je hoe mooi het leven is. En dat de volmaakste omstandigheden niets betekenen als er niemand is, met wie je deze uitstekende momenten kandelen. Hoewel wij door het leven meestal naar grote dingen en gebeurtenissen streven, zijn eigenlijk de kleine momenten en ongewone gebeurtenissen die, die tellen en ons het sterkste gevoel van levend zijn brengen. Dat is zo tenminste in mijn geval. Soms ergert mij het feit dat alles moois kort duurt. Het is echter daar alle schoonheid in. Daarom probeer ik“de korte momenten van echte geluk en inspanning” te waarderen en er zo veel mogelijk van te genieten. Het is niet belangrijk of ik met mijn vrienden door de regen fiets, in een grote steengroeve zing, boven de zee vlieg (eigenlijk parasail), voor de honderde keer dezelfe vijf tonen op de gitaar speel, “schocola” koekjes eet, Italian mob Inglish en vreemd Deutsch spreek of soms niet zo mooie dingen ervaar (geen plaats daarvoor nu, maar die zijn evenveel vaak en belangrijk) zolang deze korte momenten mij de sterkte geven door het leven van alledaagse, langdurende, vermoeiende en verantwoordelijke taken verder te gaan.
