Slechte organisatie brengt grote gevolgen

Enkele dagen geleden bekeek ik een tv-zending over de manieren van de organisatie van ons leven. Naast al die “wij leven in een wereld die ongelovelijk snel aan het veranderen is, wij hebben steeds meer verplichtingen en steeds minder tijd hen te vervullen en wij moeten leren onze alledaagsheid goed te organiseren”, en allerleie beschrijvingen van dat verschijnsel, heb ik ook een interessante oorzaak van dit probleem gehoord. Een gast psycholoog probeerde een verklaring te geven door alle verplichtingen in vier groepen te verdelen- belangrijjke en onbelangrijke, dringende en niet zo dringende. Het vaakst probleem bij het meeste mensen is dat ze eerst de niet zo belangrijke maar dringende verplichtingen vervullen en laten die belangijke wachten want ze denken dat er voor hen meer tijd in de toekomst komt. Op die manier, tijdens een langere periode, wordt het aantal van onoploste belangrijke problemen groter en mensen worden ontevreden met hun eigen leven.

Het lijkt alsof de deadlines op de faculteit, op werk of ook in het gewone leven ons leven zo vast bepalen dat wij aan de belangrijke dingen helemaal vergeten. We zijn vervangen in een cirkel van het doen van wij moeten en dat is vaak niet wat wij willen. Wegens het gebrek aan tijd, worden onze wensen en behoeften verwaarloosd. Het oplossen van urgente zaken brengt alleen maar ogenblikkelijke tevredenheid en later in het leven brengt de slechte organisatie en het verwaarlozen van het echte problemen ons ontevredenheid en gevoel van geen persoonlijke waarde omdat wij tijdens het leven eigenlijk niets belangrijks bereikten.

Meerokers

Ik stond op de bus te wachten. Een man met een sigaret liep voorbij en het volgende beeld- ik sta in een wolk van rook. Is het mogelijk dat ik, die bewust gekozen heb niet te roken om alle slechte gevolgen ervan te kunnen vermijden, nu al die gevolgen en invloeden van de sigaretten moet dulden? Ik heb niets tegen de mensen die roken, dat is hun eigen keuze. Maar ik vind dat ik de slechte effecten op mijn huid niet moet voelen. Mensen zeggen altijd tegen mij- “waarom ga jij niet aan de andere kant staan wanneer iemand aan het roken is?” En ik probeer dat elke keer te doen. Maar het probleem is dat het bijna onmogelijk geworden is. Naast al die gele stickers “verboden roken” roken mensen toch bijna overal- in cafeetjes, aan de faculteit, op de bushalte en zelfs in sommige gezondheidsinstellingen. En zelf in mijn eigen huis ben ik niet “zeker”. Hoewel ik een zeer tolerant persoon ben, word ik er de laatste tijd eigenlijk beu. Het is ondraaglijk geworden dat je het niet vermijden kan om een passieve roker te worden.