Te reizen of niet te reizen?

Toen ik in basisschool zat, had ik een vreemd gewoonte mijn atlas te lezen. Ja, echt te lezen. Onze aarkundelerares toonde ons hoe atlas met al zijn symbolen, kleuren en letters gelezen kan worden wie een gewoon boek. Met al die persoonlijke interpretaties als gevolg darvan. En zo bleef ik urenlang naast mijn atlas zitten, lezen en denken aan al die uitstekende, verre plaatsen, al die kleine mensen die naast blauwe lijnen of op de groene opervlakten wonen of toch beneden de bruine krommen. En ik dacht hoe zij verschillend van mij moeten zijn en hoe hun leven ongelovelijk onspannend en verschillend van mijn is. Toen beloofde ik mezelf al die plaatsen te zien en al die mensen leren te kenen. De wereld rondreisen werd de grootste wens en het hoofde doel van mijn leven.

Een paar jaar later besefte ik dat het niet zo makkelijk zal gaan. Hoewel ik te reisen begon, begon ik ook langzamertijd mijn grote plan te vergeten. Vandaag de dag waarderen mensen het reisen niet genoeg. Meeste jongeren denken dat ze alleen maar geld nodig hebben om te kunnen reisen. Talrijke Servische jonge mensen hebben “de vrees van het onbekende” en wanneer ze reisen, blijven ze meestal bij de mensen van dezelfde nationaliteit, waar ze hun zekerheid kunnen hebben. Ze maken vaak geen plan van hun reis en alles wordt een gewoon slenteren door een nieuwe stad, eten in fastfood restaurants, uitgaan in bekende clubs ‘s nachts en shopping ‘s middags. Is dat echt, in de toekomst de herinnering waard? Of wordt het eigenlijk niets meer dan een “verloren reis”?

Waarnaartoe?

Werk heeft de mens geschept. Het is een drift van elke mens, een behoefte en steeds meer een gewoonte. Werk, niet alleen het lichamelijke maar ook het geestelijke, is een van de belangrijkste doelen in het leven van mensen. Eeuwenlang heft de mensheid gewerkt om het betere leven te kunnen hebben. Het is menselijke behoefte vooruit te gaan die door het werken mogelijk is. Mensen hebben hun steden en staten opgericht, vervoermiddelen gemaakt om elk deel van de wereld te kunen bereiken, mashines, robots en computers uitgevonden om het leven makkelijker en efficienter te maken, ze gebruiken het beste van de natuur die zo sterk aan hen ondergeschikt is. De wetenschap heeft zich in der loop van de tijd steeds sneller ontwikkeld dat de mensen zelfs de ruimten buiten de aarde konden ontdekken. Menselijke lichaam en hersenen werkten steeds meer en harder en de resultaten van het werk maakten bijna alles bereikbaar.

Nu leven mensen in de tijd wanneer alles met een druk op de knoop bereikbaar is. De wereld verandert ongelovelijk snel en biedt ontelbare mogelijkheden. Al die uitvindingen helpen moderne mensen met het vervullen van hun talrijke verplichtingen, die anders niet mogelijk zijn wegens het gebrek aan tijd. Maar het is ook tijd gekomen, wanneer onze prestaties zoveel voor ons gedaan hebben en nog steeds doen dat wij steeds minder of soms helemaal niet moeten werken. Brengt al dat werk en succes van vorige generaties meer goed of kwaad naar moderne mensen? Mensen hebben geen behoefte en steeds meer geen zin meer te werken en hun lichaam en geest te ontwikkelen. Ze zijn langzamertijd aan het verliezen van hun innerlijke, eerlijke en belangrijke doel. Inspanning is aan het verdwijnen…Werk is aan het verdwijnen …Gedachte is aan het verdwijnen…

Mens is aan het verdwijnen...

"Doen is het middelpunt van mijn leven. In tegenstelling tot "hebben" verveelt "doen" je nooit! Pas in het doen weet ik wat goed en fout is. Je bent wat je doet."

Reinhold Messner, alpinist

Slechte organisatie brengt grote gevolgen

Enkele dagen geleden bekeek ik een tv-zending over de manieren van de organisatie van ons leven. Naast al die “wij leven in een wereld die ongelovelijk snel aan het veranderen is, wij hebben steeds meer verplichtingen en steeds minder tijd hen te vervullen en wij moeten leren onze alledaagsheid goed te organiseren”, en allerleie beschrijvingen van dat verschijnsel, heb ik ook een interessante oorzaak van dit probleem gehoord. Een gast psycholoog probeerde een verklaring te geven door alle verplichtingen in vier groepen te verdelen- belangrijjke en onbelangrijke, dringende en niet zo dringende. Het vaakst probleem bij het meeste mensen is dat ze eerst de niet zo belangrijke maar dringende verplichtingen vervullen en laten die belangijke wachten want ze denken dat er voor hen meer tijd in de toekomst komt. Op die manier, tijdens een langere periode, wordt het aantal van onoploste belangrijke problemen groter en mensen worden ontevreden met hun eigen leven.

Het lijkt alsof de deadlines op de faculteit, op werk of ook in het gewone leven ons leven zo vast bepalen dat wij aan de belangrijke dingen helemaal vergeten. We zijn vervangen in een cirkel van het doen van wij moeten en dat is vaak niet wat wij willen. Wegens het gebrek aan tijd, worden onze wensen en behoeften verwaarloosd. Het oplossen van urgente zaken brengt alleen maar ogenblikkelijke tevredenheid en later in het leven brengt de slechte organisatie en het verwaarlozen van het echte problemen ons ontevredenheid en gevoel van geen persoonlijke waarde omdat wij tijdens het leven eigenlijk niets belangrijks bereikten.

Meerokers

Ik stond op de bus te wachten. Een man met een sigaret liep voorbij en het volgende beeld- ik sta in een wolk van rook. Is het mogelijk dat ik, die bewust gekozen heb niet te roken om alle slechte gevolgen ervan te kunnen vermijden, nu al die gevolgen en invloeden van de sigaretten moet dulden? Ik heb niets tegen de mensen die roken, dat is hun eigen keuze. Maar ik vind dat ik de slechte effecten op mijn huid niet moet voelen. Mensen zeggen altijd tegen mij- “waarom ga jij niet aan de andere kant staan wanneer iemand aan het roken is?” En ik probeer dat elke keer te doen. Maar het probleem is dat het bijna onmogelijk geworden is. Naast al die gele stickers “verboden roken” roken mensen toch bijna overal- in cafeetjes, aan de faculteit, op de bushalte en zelfs in sommige gezondheidsinstellingen. En zelf in mijn eigen huis ben ik niet “zeker”. Hoewel ik een zeer tolerant persoon ben, word ik er de laatste tijd eigenlijk beu. Het is ondraaglijk geworden dat je het niet vermijden kan om een passieve roker te worden.